Rzeczpospolita kibolska

    Ostatnio przeczytałem książkę Marcina Pietraszewskiego "Wojny Niebieskie".  Dziennikarz "GW" pisze przede wszystkim o Psycho-Fansach, czyli  pseudokibicach Ruchu Chorzów, ale nie tylko. Książka jest reportażem, napisanym w formie wspomnień z kilku lat obserwacji śląskich pseudokibiców. Pseudokibiców to słowo zbyt łagodne. Należałoby pisać wprost - stadionowych oprawców, choć działalność grup i ich macki wykraczają daleko poza stadiony. Książka robi  wstrząsające wrażenie. Jak bardzo bowiem trzeba być wyzutym z wszelkich ludzkich uczuć i empatii, jak bardzo trzeba nie mieć sumienia, aby po skatowaniu na śmierć jednego z guru zabrzańskiej Torcidy przez chorzowskich Psycho-Fansów, jechać spokojnie na stację benzynową na hot-dogi na ostro . Jakim kodeksem kierują się chorzowscy Psycho-Fansi i kibole innych śląskich i nie tylko śląskich klubów. Żadnym, dosłownie żadnym kodeksem etycznym, jako normie moralnej i prawnej. Jest prawo grupy i nienawiści do innych klubów. Druga drużyna to nie rywal, to nie przeciwnik - to wróg. Wróg śmiertelny. Trzeba więc go bić, nienawidzić. Skąd wziął się ruch pseudokibicowski? Trudno się zgodzić, że tylko z rodzin dysfunkcyjnych. Być może szeregowi członkowie tak, ale bonzowie grup, tu już śmiem wątpić. Są jak "ojcowie chrzestni" w mafiach. Często dobrze a nawet świetnie  wykształceni. Tyle tylko, że wcale ich nie obchodzi drużyna, której rzekomo kibicują. Liczy się przede wszystkim szmal. Po co pracować w firmach, skoro można zarobić łatwo kasę. Sprowadzają i sprzedają działki narkotyków, dopalaczy, przemycają papierosy. Mało tego. Informatycy Psycho-Fansów potrafią się włamać do systemów komputerowych, mają swój wywiad, zakładają przeciwnikom GPS i ich śledzą. Sprowadzają z zagranicy fury narkotyków. A wszystko to działo się pod nosem policji.  Ale Psycho-Fansi i inne kibole, to pieszczochy polityków i KK. Dla nich to  obrońcy wiary i tradycji narodowych, więc potencjalni wyborcy, gdy dodamy jeszcze ich rodziny i sympatyków, to ilość zwolenników  radykalnej prawicy poważnie się zwiększa.
  Mają swoich prawników, których opłacają. Czują  się więc bezkarni. A bezkarność powoduje narastanie w nich bestialstwa. Dopiero gdy do akcji weszło CBŚP  grupa Psycho-Fans została rozbita (po latach "ciuciubabki" z policją i wręcz jej nieudolności) - 14 szefów gangu odsiaduje karę więzienia. Ale to nie wszystko. Zażarcie bronią swoich facetów żony i partnerki. Nie wiem tylko czy bronią facetów, czy swojej wygody życia? Posiadania samochodów, kasy na najdroższe ciuchy za granicą, wczasy zagraniczne itd. Są też bierni sympatycy "niedźwiadków", niewidzący nic złego w tym co robią, poza tym, że chłopcy muszą się wyszumieć. Krąg zła jest o wiele większy niż tylko samych czynnych kiboli.
     Książka nie jest tylko reportażem z działania Psycho-Fans i kiboli innych klubów.  Jest oskarżeniem wobec państwa i jego nieudolności. Państwo, które dopuszcza, aby powstały przy jego boku organizacje przestępcze, mające struktury i  hierarchię jak KK nie jest godne zaufania. Guru gangu to kardynał albo biskup. Z nim nie ma dyskusji. Szeregowi członkowie to "mali wyrobnicy" do "ustawek" i bicia przeciwników. Państwo, które  nie egzekwuje prawa, które pozwala na szerzenie się jawnej przestępczości i patologii, ma w strukturach policji  pseudokibiców, jest słabe i bezradne i nie wzbudzające respektu. Efekty widzimy podczas wyborów.

Wybór

 Wybory prezydenckie coraz bliżej. Nie chce  jednak w tym wpisie prowadzić jakiejkolwiek agitacji za tym lub owym albo ową. Nie. Zamieszczam tylko mój wiersz "Wybór". Wybierając bowiem, zawsze wybieramy jakieś następstwa. Warto o tym pamiętać...

Wybór

Przyszło nam wybierać
Zawsze
To albo tamto
Tą lub ową
Tego lub owego
Wedle wiedzy i upodobania
Rozkazu serca
Nieraz  braku wiedzy
Kiepskiego gustu
Nieraz w ciemno
Albo na przekór
Komuś i sobie
Lub zdrowemu rozsądkowi
Tak czy owak
Czy to czy tamto
Czy tą czy owego
Zawsze wybieramy
               KONSEKWENCJE

 

Ziemowit Szafran

Słupsk

06.05.2025 r.

Skąd ten owczy pęd w Tatry

 

  Majówkę mamy za sobą, a skoro mamy maj, to w niedalekiej perspektywie wakacje. Przedsmak tego, co będzie się działo w naszych największych górach latem, mogliśmy oglądać w relacji telewizyjnej znad Morskiego Oka 01. maja 2025 r. Wszyscy więc gromadnie szli nad położone pod masywem Mięguszowieckich olbrzymów jezioro. Wydawałoby się cóż w tym dziwnego, gdyby nie to, że bycie w Tatrach dla większości oznacza pójście nad Morskie Oko, zaliczenie Giewontu, Doliny Kościeliskiej i Chochołowskiej i ostatnio Rysów, choć to już bardziej dla wytrwałych. Zatem latem Zakopane i Tatry odwiedzają tłumy wczasowiczów,  którzy za cel obrali sobie zobaczenie tego co najłatwiejsze. Zakątki najłatwiej dostępne, gdzie nie tylko są piękne widoki, ale i przede wszystkim schroniska. I nie wiem czy owi miłośnicy Morskiego Oka nie są bardziej miłośnikami szarlotki, kawy, coca-coli i piwa wyborów wszelakich. Owszem przejście nawet dziewięciokilometrowej asfaltowej drogi wymaga sporo wysiłku, zatem trzeba utracone kalorie koniecznie uzupełnić.  I tak jest nie tylko w kierunku Morskiego Oka, ale i do Doliny Kościelskiej, Doliny Strążyskiej, Doliny Chochołowskiej czy szlakiem z Brzezin do Murowańca, ponieważ jest najłatwiejszy. Trudniejsze szlaki do Murowańca a właściwie do Hali Gąsienicowej i dalej do Czarnego Stawu Gąsienicowego przez Dolinę Jaworzynki lub Boczań są znacznie bardziej trudniejsze i wymagające, więc mniej uczęszczane. Zastanawiam się jakby owa turystyka schroniskowa wyglądała, gdyby schronisk nie było. Czy owo zainteresowanie Morskim Okiem byłoby aż tak duże. Zauważmy, że w schronisko w Dolinie  Pięciu Stawów już tak oblegane nie jest, bo dojście do niego wymaga sporego wysiłku. Jest owszem sporo, ale zaawansowanych turystów. A wąwóz Kraków pusty, Dolina Liliowe pusta, Dolina Małej Łąki pusta. Ale tam nie ma schronisk!!!. Czyżby więc tam gdzie schronisko, szarlotka, kawa i piwo tam owczy pęd? Argument raczej nie do obalenia. 
 Inną kwestią jest owczy pęd na Giewont i Rysy? Kolejki aby wejść, cyknąć selfie i wpuścić na Fb. Aczkolwiek wejście na Rysy wymaga kondycji, to jednak nie wszyscy ją mają. Są źle ubrani. Idą w adidasach. W takim wyposażeniu łatwo o poślizg i nieszczęście. Nie  będę wnikał dlaczego tak się nieodpowiednio turyści ubierają? Wybieranie się jednak w adidasach, krótkich spodenkach, na Rysy lub Orla Perć świadczy o kompletnym braku wyobraźni i lekceważeniu Tatr jako gór wysokich. Dorota Rasińska-Samoćko, zdobywczyni wszystkich 8-tysieczników w Himalajach, przed wyjazdem w najwyższe góry świata, trenowała m.in. w Tatrach. W wywiadzie na YT powiedziała, że Tatry to bardzo wymagające góry. Chcąc pojechać w Alpy lub Himalaje trenować musi w Tatrach, bo są bardzo strome. A polscy wakacyjni zdobywcy Rysów jakby w ogóle tego nie doceniali. Jakby lekceważyli stromość Tatr, wysokość. Jakby ich zawodziła wyobraźnia. Do tego dochodzi często nieznajomość szlaków, zmiennych warunków w górach. Zauważyć wypada, że ów pęd dotyczy tylko Giewontu i Rysów. Nie uświadczymy tłoku na Mięguszowieckie, na Wysoką, na  Wrota Chałubińskiego, Mnicha czy Kościelca. Więc te dwie góry są oblegane, bo Giewont wydaje się dziecinnie łatwy, a wejście na Rysy, najwyższy nasz szczyt, ma coś z megalomanii. Nie wspomniałem jeszcze o Kasprowym Wierchu, na który oczywiście najlepiej wjechać kolejką linową. Stoją więc tasiemcowe kolejki do kas, aby wjechać na Kasprowy. A przecież można przy pewnej dozie wysiłku i przygotowania pójść szlakiem przez Myślenickie Turnie i mieć naprawdę wspaniałą i satysfakcjonującą wyprawę. Ale po co, skoro można kolejką i w dodatku można pójść na szczycie do baru na pizzę, piwo, kawę i szarlotkę, aby potem tą samą  kolejką zjechać w dół do Kuźnic.
Czy jednak ów pęd w Tatry jest oby w nasze najwyższe góry, czy do schronisk tam położonych a potem na Krupówki? Wydaje mi się, że do schronisk, jeśli nawet owi turyści sobie tego w pełni nie uświadamiają. Po drodze zostawiają pasma Beskidów, Gorców, Pienin itd. Każdemu wedle gustu, wyobraźni, pasji i przygotowania.

Dorosłe dzieci mają żal

   To tytuł piosenki zespołu "Turbo" z 1982 roku.  Jednak ja nie chcę pisać o muzyce rockowej, ale o znacznie bardziej poważnym problemie, jakim stają się dla ludzi młodych, starzejący się rodzice. W "majówkowym" Tygodniku Powszechnym przeczytałem artykuł "A jeśli to spadnie na mnie". Prawie wszyscy młodzi ludzie nie wyobrażają sobie opieki w jednym domu nad starzejącym się rodzicem. A już nie do pomyślenia jest rodzic schorowany i zniedołężniały. Na opiekę nie ma ani czasu, ani warunków, ani sił. Niektórzy z pytanych zakładają a priori, że nie dadzą rady. Ich frustracji wtóruje autorka artykułu Martyna Pietrzak-Sikorska.  Po części rozumiem obawy i frustrację młodych. Czasy są tak bezwzględne, że nie tolerują nie oddania się całkowicie pracy, a cóż dopiero mówić o opiece nad rodzicem, gdy ledwo dają radę z utrzymaniem  rodziny. Dla seniorów staje się to też kłopotliwe, jako że większość nie chce być ciężarem dla dzieci. A co będzie gdy staną się "kłopotem"? Starsi pamiętają też, że wychowywali dzieci, dziś rodziców wnuków, mieszkając razem z rodzicami i czekając na mieszkanie spółdzielcze 20-25 lat. Inna była jednak mentalność i jakoś przetrwaliśmy wspólne gnieżdżenie się w jednym mieszkaniu. Dzisiaj jednak model opieki absolutnej nad seniorem nie ma racji bytu. Kiedyś mieszkając pod wspólnym dachem opiekę dzielono na kilka bliskich osób. Dziś ciężar odpowiedzialności przesunął się na jedną osobę, która mieszka najbliżej lub jest w stanie przyjąć pod swój dach rodzica wymagającego opieki. Młodzi ludzie nie są gotowi na wyzwanie ani pd względem finansowym ani emocjonalnym. Tyle streszczenia artykułu.
 Wydaje mi, że jest to dość jednostronne przedstawienie problemu. Niedawno zmarł mój brat. Schorowanym ojcem opiekowało się przez 16  lat dwóch synów. Więc jednak można. Nie chcieli słyszeć o oddaniu ojca do DPS czy ZOL. Z całą odpowiedzialnością stwierdzam, że gdyby nie ich opieka, brat mój odszedłby z tego świata znacznie wcześniej.
    Z kolei moje dzieci mają problem nie w tym, aby opiekować się w razie czego starszym ojcem, ale co zrobić i jak, aby go sprowadzić z innego miasta gdzie mieszka, do miasta w którym mieszkają. I co ważne sprowadzić do mieszkania własnego. Poza tym w okresie wakacji wyjeżdża systematycznie do rodziny za granicą. Bardzo ważną rzeczą jest umiejętność zagospodarowania sobie czasu wolnego będąc samemu. To pozwala na bliskie kontakty , nie bycie samemu, co bardzo pozytywnie wpływa na kondycję psychiczną i fizyczną także.
  Państwo zaczyna też zdawać sobie sprawę z powagi problemu. Szykuje więc bony senioralne za opiekę nad seniorem. Jednak póki co jest to kropla w morzu potrzeb. Nawet bowiem zasiłki na opiekę nad starszym nie zastąpią dochodu z pracy i kosztów utrzymania rodziny. Idea oddawania seniorów do Domów Pogodnej Starości, czy Domów Pomocy Społecznej jest kosztowna. Poza tym nie każdy chce w takich ośrodkach mieszkać. Moi znajomi wolą mieszkać samotnie, ale we własnych mieszkaniach. Moją świadomość, że w razie konieczności pomoc może przyjść za późno. Jednak bycie na swoim przeważa. Czytam w artykule, że młodzi ludzie nie wyobrażają sobie opieki nad schorowanym czy samotnym rodzicem. W tle tego artykułu i toczącej się społecznej  i rządowej dyskusji na temat wieku senioralnego dostrzegam kłopot, prawie pretensje, że seniorzy w Polsce żyją coraz dłużej. Jakby "dorosłe dzieci miały żal". W tym miejscu wspomnę też wypowiedź marszałka Sejmu Szymona Hołowni na posiedzeniu plenarnym Obywatelskiego Parlamentu Seniorów, że państwo musi zmienić medianę przyrostu naturalnego sprzed 30 lat. Świadczy to tylko o tym, jak mało perspektywicznie myślą poszczególne Rządy w Polsce. Liczy się tylko wygranie wyborów, a nie wizja państwa za lat 30 lub 50. Czy naprawdę aż tak trudno było przewidzieć, że pokolenie wyżu demograficznego lat 50-tych, które obaliło komunizm, kiedyś się zestarzeje, przejdzie na emerytury i będzie wymagało większej opieki zdrowotnej. Czy naprawdę tak trudno było przeanalizować statystyki, że będziemy notować spadek urodzeń. Dziś za taką politykę płacą ludzie starsi i młodzi. Starsi wymagający coraz bardziej opieki i młodzi, którzy  z zapewnieniem takiej opieki i utrzymaniem przy tym swoich rodzin, mają poważny problem. Powrócę jeszcze do mojego niedawno zmarłego brata. Gdyby nie czuł opieki swoich synów i ich partnerek, gdyby nie wiedział, że może liczyć na natychmiastową pomoc, nie przeżyłby  po udarze jeszcze 16 lat. Kierowanie rodziców do DPS jest tylko pozornym wyjściem. Wygodnym dla jednej strony. Przeważnie łączy się z poczuciem opuszczenia własnego domu na zawsze, niczym w filmie Kazimierza Kutza "Paciorki jednego różańca". Chyba, że ktoś jest głęboko do tego przekonany, w przeciwnym razie, tęsknota za własnymi czterema kątami jest tak dojmująca, że potrafi skrócić życie, jak mojemu znajomemu, którego oddano do DPS i nigdy pobytu psychicznie nie zaakceptował.

Andrzej

 Andrzej - mój brat. Odszedł dziś 21.04.2025 r. w nocy. Nam zostały: tęsknota, żal, smutek i nieodparta nadzieja, że odpoczywa w spokoju w lepszym świecie.

Andrzejowi

Zostawiłeś puste tatami
Kimono białe
Czarny mistrzowski pas
Dziś zamiast pasa
Wstęga kiru
Spowija zdjęcia
Myśli
Wspomnienia
Serca
Lecz nie Nadzieję
Ta jest owita wstęgą optymizmu
Że choć cię nie ma
Jesteś
W niepoznawalnych dla nas
Przestrzeniach

 

Ziemowit Szafran
Słupsk
21.04.2025 r.

Wielki Piątek

 

Via Dolorosa

Zwiedzając Via Dolorosa
Jesteśmy jak tamten tłum
Ciekawskich i obojętnych
Gdzie tylko Go rozumieli 
Matka, Józef z Cyreny i Weronika
Podobni tamtym
Wycieczkowicze
Myślący o jadle i spaniu
Wzdragają się zrozumieć
Co Via Dolorosa znaczy dosłownie
Nie dostrzegają  szukając souvenirów 
Samotnika idącego Drogą Krzyżową
 

 

Ziemowit Szafran
Słupsk
18.04.2025 r.

Zazdrość

   Raz jeszcze wracam do listów Franza Kafki do Mileny Jesenskiej. W liście z 23. lipca 1920 r. Franz tak pisze "I wcale nie jestem zazdrosny, uwierz mi; choć doprawdy trudno pojąć, jakoby zazdrość była zbyteczna. Zawsze udaje mi się nie być zazdrosnym, lecz uznać zbyteczność zazdrości - tylko czasem". Jak to więc z ową zazdrością jest? Violetta Villas śpiewa "Nie ma miłości bez zazdrości". Nie raz słyszymy, że ktoś kogoś nie kocha, bo   nie jest zazdrosny. Więc cóż to oznacza nie być zazdrosnym? Czy koniecznie trzeba być zazdrosnym, żeby kochać. Czy nie mylimy dwóch pojęć - bycia obojętnym i bycia zazdrosnym. Zresztą i jedno i drugie jest złe. Gdy kochamy  nie jest nam obojętne co robi nasza ukochana czy ukochany. Chyba że jest to "samotność we dwoje", więc wspólne trwanie w iluzji małżeństwa czy partnerstwa, trzymani przez kredyty, majątek, "przysięgą na trwanie". Gdy kochamy obdarzamy zaufaniem osobę kochaną. Zazdrość jest brakiem zaufania. Nieufnością granicząca z podejrzeniem, że moja żona-partnerka tańcząc z moim znajomym chyba z nim flirtuje, bo tak się uśmiechają do siebie. Ale to jest tylko wyobrażenie zazdrosnego męża lub żony i kompletny brak zaufania, że  można się dobrze bawić tańcząc z kimś innym lub  rozmawiając z nim. Będąc zazdrosnym w towarzystwie sami skazujemy się na izolację, nie potrafimy się bawić, żartować, bo jedyną myślą zaprzątająca nam głowę jest obsesyjne zwracanie uwagi na żonę lub męża co robi, i niemożność zniesienia widoku, jak ktoś się dobrze bawi. Później przeradza się to w kompletny brak zaufania i chęć śledzenia nas na każdym kroku lub wręcz izolowania od towarzystwa, rodziny. Czy przy takiej dozie zazdrości posuniętej aż do śledzenia, czy jest to jeszcze miłość czy już traktowanie osoby jako swojej własności? A jednak jak zaznaczyłem na początku tego wpisu sam Franz Kafka pisze "I wcale nie jestem zazdrosny, uwierz mi; choć doprawdy trudno pojąć, jakoby zazdrość była zbyteczna. Zawsze udaje mi się nie być zazdrosnym, lecz uznać zbyteczność zazdrości - tylko czasem". Szczególnie ważne wydają się owe słowa "Zawsze udaje mi się nie być zazdrosnym, lecz uznać zbyteczność zazdrości - tylko czasem". Czy można uznać  "zbyteczność zazdrości", że ona nie jest nam do niczego potrzebna? Nie od rzeczy będzie stwierdzenie, że powinniśmy tak się zachowywać, aby nie dawać komuś powodu do zazdrości. Zbyteczność zazdrości oscyluje na granicy obojętności. Natomiast  bycie trochę zazdrosnym, jak pisze autor "Procesu" - tylko czasem - jest jak najbardziej na miejscu. Pierwszym bowiem znakiem miłości jest bycie czasem zazdrosnym. Tylko czasem. Nigdy częściej.